The Prominent Online Society of Myanmar Blogger
အရွက္လြဲၾကသူမ်ား
ဒီမိသားစုကို က်မသတိထားမိတာၾကာၿပီ။ သူတို႔ ဒီရပ္ကြက္ကိုေျပာင္းလာတာ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ။ က်မတို႔ ေခါင္းရင္းအိမ္က သားအမိႏွစ္ေယာက္က သူတို႔အိမ္ဘယ္ဘက္တစ္ျခမ္းကို ကန္႔ၿပီးအိမ္ငွားတင္ထားတယ္။ အဲအခန္းေလးကို ဒီမိသားစုငွားေနၾကတယ္။ အသက္ (၂၅) ႏွင့္ (၃၀) ၾကားဟု ခန္႔မွန္းရသည့္ ထိုလင္မယားတြင္ တစ္တန္းေက်ာင္းသူ သမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အသက္ ၃ ႏွစ္နီးပါးအရြယ္ သမီးတစ္ေယာက္ပါလာသည္။ က်မအခန္းက အိမ္ေခါင္းရင္းဘက္ျဖစ္တာမို႔ စကားက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္သည့္ သူတို႔လင္မယားရဲ႕ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ကို အၿမဲလိုလို အတိုင္းသားၾကားရေလ့ရွိတယ္။
သူတို႕လင္မယား စီးပြားေရး မေျပလည္ပါ။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုတြင္ စီးပြားေရးမေျပလည္သည့္အခါ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့အတိုင္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနၾကတာကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ၾကားေနရေတာ့ က်မလည္းစိတ္ဝင္စားမိတယ္ ... သူတို႕ဘာလို႕မ်ား မေျပလည္ၾကပါလိမ့္ ၊ ဘာစီးပြားမ်ားလုပ္ၾကပါလိမ့္ ၊ ပံုစံကေတာ့ လက္လုပ္လက္စားပံုစံပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ဒီအခ်ိန္ထိသူတို႔ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္မွန္း က်မလည္းတိတိက်က် မသိေသး။
ကေလးမႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အေခ်ာေလးေတြပဲ။ မနက္မိုးလင္းရင္ အၾကီးမေလးေက်ာင္းသြားတာကို ျမင္ရတယ္။ အငယ္ေလးကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ေျမျပင္မွာ အျမဲလိုလိုတစ္ေယာက္တည္း ေဆာ့ေနတာေတြ႕ရတတ္တယ္။ အၾကီးမက မိန္းမလည္ရုပ္မ်ိဳးေလး။ သြက္သြက္လက္လက္ႏွင့္ စကားေျပာတတ္ဆိုတတ္ ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဒီကေလးမ ေရခ်ိဳးရင္း သီခ်င္းေအာ္ဆိုေနတာမ်ား အျဖတ္အေတာက္အဆြဲအငင္အျပည့္ႏွင့္ လူၾကီးေလးလို။ အငယ္မေလးက ေတာ္ေတာ္ေအးမဲ့ပံုပဲ။ အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ဝိုက္က ဘယ္ကေလးႏွင့္မွ် မေပါင္းဘဲ တစ္ေယာက္တည္းေဆာ့ေနတာပဲ အၿမဲေတြ႔ရတယ္။
က်မက ညအေတာ္နက္တဲ့အထိ စာက်က္ေလ့ရွိတယ္။ သူမ်ားေတြလို မိုးလင္းေစာေစာထမက်က္တတ္ေတာ့ ညနက္အထိက်က္လိုက္ျပီးမွ မနက္ပံုမွန္းခ်ိန္အိပ္ရာထေလ့ရွိတယ္။ ဒီညစာက်က္ေနရင္း ဟိုဘက္အိမ္ကဆူဆူညံညံသံေတြ ၾကားလိုက္လို႔ သတိထားၿပီးနားစြင့္မိတယ္။ ေၾသာ္....ဖဲရိုက္ေနၾကတာပဲ။ အသံလံုလိုလံုၿငား က်မျပတင္းတံခါးေတြ လိုက္ပိတ္လိုက္တယ္။ မရပါဘူး... ၾကာေလဆူလာေလ။ ဒီလိုအသံမ်ိဳးႏွင့္သာ ညတိုင္းဖဲရိုက္ရင္ သိပ္မၾကာဘူး ရဲဖမ္းမိႏိုင္တယ္ဟု က်မစိတ္အခ်ဥ္ေပါက္စြာ ေတြးမိသည္။ စာဆက္က်က္ဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဘိုင္အိုပံုေတြပဲ အဆြဲထိုင္က်င့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ ဟူး.... ဒီလိုသာညတိုင္းဆို ခက္ေသးရဲ႕။
တစ္ေန႔ က်မက်ဴရွင္မရွိတာေၾကာင့္ ေနာက္က်မွ အိပ္ရာထျဖစ္တယ္။ အေမ့ကိုမေတြ႕ ၊ ေစ်းသြားႏွင့္ၿပီထင္သည္။ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ရင္းမနက္စာ ဘာစားရေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း အသံတစ္ခုနားထဲတိုးဝင္လာတယ္။ သူေျပာလိုက္တာကေတာ့ တိုးတိုးေလး ။ ဒါေပမဲ့ က်မနားထဲအက်ယ္ၾကီး ေဆာင့္ဝင္သြားသည္။ ကေလးအငယ္ေလးက မိုးလင္းေတာ့ ဗိုက္ဆာေၾကာင္း မေအျဖစ္သူကို ခၽြဲခၽြဲေလးေျပာတယ္။ မေအက သူေျပာေနက်ပံုမွန္ထက္ တိုးေသာေလသံျဖင့္ “ ေမေမ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ သမီးရယ္ ... ေနာက္ေန႔မွ ေပါင္းစားေနာ္ ”။ ဘုရားေရ ... က်မအံ့ၾသသြားသည္။ ဒီလိုမိခင္မ်ိဳးလည္း ရွိပါသလား။ သံုးႏွစ္အရြယ္ေလာက္ သမီးအား မနက္စာကို ေန႔လည္စာႏွင့္ေပါင္းစားခိုင္းသည္ေတာင္ မဟုတ္ ၊ ေနာက္ေန႔မွ ေပါင္းစားတဲ့ေလ။ ကေလးမ ဘာမ်ားေျပာမလဲဟု က်မစိတ္ဝင္တစားနားစြင့္ေပမဲ့ ကေလးကဘာမွဆက္ေျပာတာ မၾကားရ။ ခဏေနေတာ့ က်မအိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး ဟိုဘက္အိမ္ကို တစ္ခ်က္ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကေလးမေလးက ပံုနရိပ္ပင္နားမွာ ထံုးစံအတိုင္းတစ္ေယာက္တည္း ကစားေနသည္။
“ဟိတ္ ကေလးေလး ... မီးမီးမနက္စာစားၿပီးၿပီလား”
ကေလးမေလးက က်မကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းခါျပသည္။ သူက က်မကိုအၿမဲၿမင္ေနက်မို႔ သိပ္စိမ္းမေန။
“ မမမုန္႔သြားစားမလို႔ ... လာ မီးမီးလိုက္ခဲ့ ဘာစားခ်င္လဲ”
ကေလးမက အိမ္ထဲေျပးဝင္သြားသည္။ ေဟာေတာ့...က်မက ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ ။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မွာဆက္ၿပီးရပ္ေနမိတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ကေလးမေလး ျပန္ထြက္လာၿပီး က်မအနားလာရပ္တယ္။ က်မလည္းကေလးေလး လက္ဆြဲၿပီး လမ္းထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကေလးေလးက တစ္ကယ္တမ္းစကားေျပာၾကည့္မွ လူလည္မေလးမွန္း က်မသိလိုက္တယ္။ “ခြန္း ကေလ ... ခြန္း ကိုေလ ...”ဆိုၿပီး သူ႕နာမည္ေလး ထည့္ထည့္ၿပီး အသံစာစာေလးနဲ႕ စကားေျပာတတ္တယ္။ အျပန္သူ႕အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ က်မကိုနမ္းၿပီး အိမ္ထဲဝင္သြားတယ္။ ကေလးေတြကို သိပ္ၾကည့္မရတဲ့က်မ ဒီကေလးမေလးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သြားမိတယ္။ သနားခ်စ္ေလးဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
က်မပဲ ၾကံဳတတ္လြန္းလို႔လား မသိ။ ဒီမိသားစု ႏွင့္ ေရစက္ပါလာသည္ထင္သည္။ ဒီတစ္ေန႔လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ေန႔လည္ဘက္ အိမ္အေနာက္လမ္းထဲက စာအုပ္အငွားဆိုင္သြားၿပီး ဝတၳဳတစ္အုပ္ေလာက္ငွားဖတ္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ဒီလမ္းမွာ မူလတန္းေက်ာင္းရွိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကေလးေတြ ေန႔လည္ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ဆိုတာကို က်မသတိမထားမိလိုက္ဘူး။ လမ္းထဲမွာ ေက်ာင္းစိမ္းနဲ႔ ကေလးေတြ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ က်မလည္း ကေလးေတြ ေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႕က အျဖတ္ ၊ ေက်ာင္းျခံစည္း႐ိုး သံဇကာနားက ဗံဒါပင္ေအာက္မွာငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္တယ္။ ဟို အၾကီးမေလးပဲ ၊ ေကာင္မေလးက လမ္းဘက္ကိုေမွ်ာ္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာက ငိုမဲ့မဲ့ေလးနဲ႔ ... ငိုေနတာေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ က်မကလည္း ဒီမိသားစုနဲ႕ ဒီကေလးေတြကို ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ စိတ္ဝင္စားေနမိေတာ့ ဒီတစ္ခါလည္း ေက်ာင္းၿခံစည္း႐ိုးနားသြားၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကို လက္ယပ္ေခၚလိုက္တယ္။
“ညီမေလး ထမင္းစားၿပီးၿပီလား” ... စိတ္ထဲကအလိုလိုသိေနတဲ့ အသိနဲ႔ တည့္တည့္ပဲေမးလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ....
“ ဟင့္အင္း.. ေမၾကီးထမင္းဗူးလာပို႔မယ္ဆိုလို႔ သမီးက ဒီနားမွာထိုင္ေစာင့္ေနတာ”
“ေအာ္ ...”
“အခုထိလည္း မလာေသးဘူး ... ေက်ာင္းကၿပန္တက္ေတာ့မယ္ မေန႔ကလိုပဲ မလာေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္”
“ဟင္ ... မေန႔ကလည္း မလာဘူးလား”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ေက်ာင္းကဘယ္အခ်ိန္တက္မွာလဲ ... ဗိုက္ဆာရင္မုန္႔မဝယ္စားဘူးလား”
“သမီးမွာ မုန္႔ဖိုးမရွိဘူး...” ေကာင္မေလးက ေျပာရင္းေခါင္းငံု႔သြားသည္။
က်မေက်ာင္းေရွ႕အသုပ္စံုဆိုင္က အသုပ္တစ္ပြဲမွာၿပီး အသုပ္ဆိုင္ကို ေကာင္မေလးဆီသြားေပးခိုင္းလိုက္သည္။ ေၾသာ္ ... ဒီလူေတြႏွင့္ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပါပဲ။
ေနာက္ေန႕ေတြကစၿပီး ထိုကေလးမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ညေနေစာင္းလမ္းထိပ္ အေၾကာ္ဆိုင္ထြက္ထိုင္သည့္အက်င့္ကို က်မရခဲ့သည္။ သူတို႔ရဲ႕ အေမနဲ႕အေဖကိုေတာ့ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္သာ က်မဆက္ဆံျဖစ္သည္။ လမ္းေဘးေတာက္ခံုဝိုင္းတြင္အၿမဲရွိတတ္ေသာ ထိုေယာက်ာ္းႏွင့္ ကြမ္းယာဆိုင္တြင္ အၿမဲရွိတတ္ေသာ ထိုမိန္းမတို႔ သူတို႔ဝမ္းေရးကို မည္သို႔ၿဖည့္ေနၾကမွန္း က်မစဥ္းစားလို႔မရ။ ထို့အျပင္ ၎တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ ၊ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုေရာ မည္သို႔ျဖည့္ဆည္းမည္ဟု တစ္ခါမွ်ပင္မေတြးဘဲေနေလေရာ့သလားဟု တစ္ခါတစ္ခါက်မေတြးၾကည့္မိသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ သန္သန္မာမာဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ၾကီး ထိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မည္သည့္အလုပ္အကိုင္မွ် မယ္မယ္ရရလုပ္သည္ကို မေတြ႕ရဘဲ သူတို႔ေနၿမဲအတိုင္းေနဆဲ။ က်မကေတာ့ ထိုလူလည္ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္အား သနားသံေယာဇဥ္ေလးျဖင့္ ေန႔တိုင္းကိုယ့္မုန္႔ဖိုးထဲမွ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးၿမဲ ၊ တစ္ခါတစ္ရံ ကစားစရာေလးမ်ား ဝယ္ေပးတတ္ၿမဲ။ ထိုလင္မယားမည္သည့္အခါ အလုပ္အကုိင္မယ္မယ္ရရလုပ္မည္ကိုလည္း ေတြးၿမဲ ၊ ေစာင့္ၾကည့္ၿမဲပင္။
ဒီညေန အေမကပါ အေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အေမရယ္ က်မရယ္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ လမ္းထိပ္အေၾကာင္ဆိုင္စီထြက္လာၾကတယ္။ အစပိုင္းမွာ အေမက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီးက်မကို ဆူခ်င္သည္။ ကိုယ္ဒီလိုေကၽြးေမြးသ၍ကေတာ့ သူတို႔ပိုၿပီးေပါ့ေနဦးမွာပဲဟု အေမကျမင္သည္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သည္။ သို႕ေသာ္ က်မက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေတာ္ေတာ္သနားသည္။ ကိုယ္မွမေကၽြးရင္ ဟိုတစ္ေလာကလို ေနာက္ေန႔မွေပါင္းစားဟူေသာ အသံမ်ိဳးေနာက္တစ္ခါထပ္မၾကားခ်င္။ ကေလးေတြက လိမၼာၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေတာ့ အေမလည္းခ်စ္လာသည္။ အခုဆို အိမ္မွာထမင္းေခၚေကၽြးတတ္သည့္ အထိ။ က်မက်ဴရွင္သြားလွ်င္ အေမက ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္မွာတီဗြီၾကည့္က်န္ေနတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်းထဲမွ အထည္စေလးမ်ားဝယ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္စက္ေရွ႕၌ ညီအမႏွစ္ေယာက္ဖို႕ အက်ီ ၤဆင္တူခ်ဳပ္ေပးတတ္ေသးသည္။ ဒီကေလးမႏွစ္ေယာက္က အေမ့အတြက္ အပ်င္းေျပေလးေတြ ၿဖစ္လို႔ေနေတာ့တယ္။ ဒီညေန က်မတို႔ အေၾကာ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ခါတိုင္းညေနပိုင္းလက္မလည္ေအာင္ ေရာင္းရေလ့ရွိတဲ့ဆိုင္က အခုလူရွင္းေနတယ္။ အေၾကာ္သည္ အေဒၚၾကီးလည္း ေအးေအးေဆးေဆးမို႔ထင္ပါ့ ၊ အေမ့ကို ေထြရာေလးပါး စကားေတြလွမ္းေျပာေနတယ္။ က်မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ေရေႏြးပူေလာင္မွာစိုးလို႔ ေရေႏြးအိုးမကိုင္ဖို႔ သတိေပးေနရတယ္။
“ မဥမၼာတို႔သားအမိက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေနာ္”
အေမက ရယ္ေနသည္။
“သူတို႔မိဘေတြက အားေနဖဲဝိုင္းမွာခ်ည္း အမရဲ႕ ၊ ဖေအကတစ္ခါတစ္ေလ ဆိုကၠားသမားေတြနဲ႔ အရက္ဆိုင္မွာ ... မေအကလည္း မရွိမဲ့ရွိမဲ့ပိုက္ဆံေလး အားေနခ်ဲထိုးပစ္ေနတာ”
“အင္း ..ဟုတ္တယ္ ၊ ကေလးေတြက သနားစရာေလ” .... အေမကေျပာေတာ့
“က်မလည္း ကေလးေတြသနားလို႔ပါ ... ဟိုေန႕က သူတို႔မေအ ေဘးနားလာၿပီး အေၾကာ္ေၾကေတြ လာႏႈိက္စားေနတုန္းက က်မေျပာပါတယ္......
ငါ့ဆိုင္မွာ အေၾကာ္ဝိုင္းေရာင္းေပး ... ငါတစ္ေန႔ ငါးရာေပးမယ္ေျပာတာကို ...
က်မက ဘာလို႔အေၾကာ္ေရာင္းရမွာလဲတဲ့ ... ငတ္ေသရင္ေသပေစ ဘယ္ေတာ့မွမေရာင္းဘူးတဲ့ေလ..က်မကမေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေျပာမိတာေတာင္ေနာင္တရတယ္”
“ေအာ္...ဘာျဖစ္လို႔လဲတဲ့”
အေမကလည္း စပ္စပ္စုစုေမးသည္။ ဘာလို႔သူမ်ားအေၾကာင္းေလွ်ာက္ေမးေနမွန္း မသိဘူးဟု က်မ စိတ္ထဲကေျပာလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း အသိခ်င္သား...။
အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးကဆက္ေျပာတယ္။
“သူတို႔မိသားစုက အရင္က ပိုက္ဆံရွိတယ္ေျပာတယ္.. အထည္ၾကီးပ်က္ေတြေပါ့ ။ ခ်ဲဒိုင္ကိုင္တာ ေလ်ာ္မေလာက္ေအာင္ ရႈံးၿပီး ထြက္ေျပးလာတာေျပာတယ္ ... အရင္ကတည္းက ခ်ဲဒိုင္ကိုင္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့ လက္ေၾကာတင္းေအာင္မလုပ္ရဘဲ ေဘာ္ေၾကာ့ေနရတာကိုး...ဒီေတာ့ က်မတို႔လိုေစ်းသည္မလုပ္ခ်င္ဘူးေပါ့ ရွက္စရာလို႔ထင္ေနတာ”
“ေအာ္...”
အေမက ေျပာစရာစကားမရွိေတာ့သလို ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ႏွင့္ က်မကိုလွမ္းၾကည့္တယ္။ က်မကေတာ့ အငယ္မေလးဆံပင္ကို ပြတ္သပ္ေပးေနလိုက္တယ္။ က်မအထင္ေတာ့ သူတို႔လင္မယားတလြဲမာနေတြထားေနၾကတာပါပဲ။ ငါတို႔မ်ိဳးရိုးက တစ္သက္လံုးေစ်းေရာင္းစားလာတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မာနအခံက သူတို႔ကို အလုပ္မလုပ္ဘဲ ဝမ္းဟာခံခိုင္း ၊ မိခင္စိတ္မဲ့ခိုင္းေနတယ္ ထင္ပါ့။ ေစ်းေရာင္းသည္ကို ရွက္သည္ဆိုလွ်င္ ေလာင္းကစားလုပ္ၿခင္းအား မရွက္ဘူးလား မိမိရင္မွျဖစ္ေသာ သားသမီးကို ရွာမေကၽြးဘဲအငတ္ခံခိုင္းထားသည္ကို မရွက္ၾကဘူးလား... ေၾသာ္....ဒါမ်ိဳးမိသားစု ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္မ်ားရွိေနၾကပါလိမ့္။ က်မအေမ့ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္တာ အေမတစ္ေယာက္သိခ်င္မွ သိမွာပါ။ က်မအေမက မိန္းမသားတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ က်မဘဝကိုဘယ္လိုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သလဲ ... သူတို႔ကိုသိေစခ်င္လိုက္တာရွင္။
မစ္(စ္)သြန္းသြန္း
သူတို႕လင္မယား စီးပြားေရး မေျပလည္ပါ။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုတြင္ စီးပြားေရးမေျပလည္သည့္အခါ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့အတိုင္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနၾကတာကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ၾကားေနရေတာ့ က်မလည္းစိတ္ဝင္စားမိတယ္ ... သူတို႕ဘာလို႕မ်ား မေျပလည္ၾကပါလိမ့္ ၊ ဘာစီးပြားမ်ားလုပ္ၾကပါလိမ့္ ၊ ပံုစံကေတာ့ လက္လုပ္လက္စားပံုစံပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ဒီအခ်ိန္ထိသူတို႔ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္မွန္း က်မလည္းတိတိက်က် မသိေသး။
ကေလးမႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အေခ်ာေလးေတြပဲ။ မနက္မိုးလင္းရင္ အၾကီးမေလးေက်ာင္းသြားတာကို ျမင္ရတယ္။ အငယ္ေလးကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ေျမျပင္မွာ အျမဲလိုလိုတစ္ေယာက္တည္း ေဆာ့ေနတာေတြ႕ရတတ္တယ္။ အၾကီးမက မိန္းမလည္ရုပ္မ်ိဳးေလး။ သြက္သြက္လက္လက္ႏွင့္ စကားေျပာတတ္ဆိုတတ္ ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဒီကေလးမ ေရခ်ိဳးရင္း သီခ်င္းေအာ္ဆိုေနတာမ်ား အျဖတ္အေတာက္အဆြဲအငင္အျပည့္ႏွင့္ လူၾကီးေလးလို။ အငယ္မေလးက ေတာ္ေတာ္ေအးမဲ့ပံုပဲ။ အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ဝိုက္က ဘယ္ကေလးႏွင့္မွ် မေပါင္းဘဲ တစ္ေယာက္တည္းေဆာ့ေနတာပဲ အၿမဲေတြ႔ရတယ္။
က်မက ညအေတာ္နက္တဲ့အထိ စာက်က္ေလ့ရွိတယ္။ သူမ်ားေတြလို မိုးလင္းေစာေစာထမက်က္တတ္ေတာ့ ညနက္အထိက်က္လိုက္ျပီးမွ မနက္ပံုမွန္းခ်ိန္အိပ္ရာထေလ့ရွိတယ္။ ဒီညစာက်က္ေနရင္း ဟိုဘက္အိမ္ကဆူဆူညံညံသံေတြ ၾကားလိုက္လို႔ သတိထားၿပီးနားစြင့္မိတယ္။ ေၾသာ္....ဖဲရိုက္ေနၾကတာပဲ။ အသံလံုလိုလံုၿငား က်မျပတင္းတံခါးေတြ လိုက္ပိတ္လိုက္တယ္။ မရပါဘူး... ၾကာေလဆူလာေလ။ ဒီလိုအသံမ်ိဳးႏွင့္သာ ညတိုင္းဖဲရိုက္ရင္ သိပ္မၾကာဘူး ရဲဖမ္းမိႏိုင္တယ္ဟု က်မစိတ္အခ်ဥ္ေပါက္စြာ ေတြးမိသည္။ စာဆက္က်က္ဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဘိုင္အိုပံုေတြပဲ အဆြဲထိုင္က်င့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ ဟူး.... ဒီလိုသာညတိုင္းဆို ခက္ေသးရဲ႕။
တစ္ေန႔ က်မက်ဴရွင္မရွိတာေၾကာင့္ ေနာက္က်မွ အိပ္ရာထျဖစ္တယ္။ အေမ့ကိုမေတြ႕ ၊ ေစ်းသြားႏွင့္ၿပီထင္သည္။ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ရင္းမနက္စာ ဘာစားရေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း အသံတစ္ခုနားထဲတိုးဝင္လာတယ္။ သူေျပာလိုက္တာကေတာ့ တိုးတိုးေလး ။ ဒါေပမဲ့ က်မနားထဲအက်ယ္ၾကီး ေဆာင့္ဝင္သြားသည္။ ကေလးအငယ္ေလးက မိုးလင္းေတာ့ ဗိုက္ဆာေၾကာင္း မေအျဖစ္သူကို ခၽြဲခၽြဲေလးေျပာတယ္။ မေအက သူေျပာေနက်ပံုမွန္ထက္ တိုးေသာေလသံျဖင့္ “ ေမေမ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ သမီးရယ္ ... ေနာက္ေန႔မွ ေပါင္းစားေနာ္ ”။ ဘုရားေရ ... က်မအံ့ၾသသြားသည္။ ဒီလိုမိခင္မ်ိဳးလည္း ရွိပါသလား။ သံုးႏွစ္အရြယ္ေလာက္ သမီးအား မနက္စာကို ေန႔လည္စာႏွင့္ေပါင္းစားခိုင္းသည္ေတာင္ မဟုတ္ ၊ ေနာက္ေန႔မွ ေပါင္းစားတဲ့ေလ။ ကေလးမ ဘာမ်ားေျပာမလဲဟု က်မစိတ္ဝင္တစားနားစြင့္ေပမဲ့ ကေလးကဘာမွဆက္ေျပာတာ မၾကားရ။ ခဏေနေတာ့ က်မအိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး ဟိုဘက္အိမ္ကို တစ္ခ်က္ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကေလးမေလးက ပံုနရိပ္ပင္နားမွာ ထံုးစံအတိုင္းတစ္ေယာက္တည္း ကစားေနသည္။
“ဟိတ္ ကေလးေလး ... မီးမီးမနက္စာစားၿပီးၿပီလား”
ကေလးမေလးက က်မကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းခါျပသည္။ သူက က်မကိုအၿမဲၿမင္ေနက်မို႔ သိပ္စိမ္းမေန။
“ မမမုန္႔သြားစားမလို႔ ... လာ မီးမီးလိုက္ခဲ့ ဘာစားခ်င္လဲ”
ကေလးမက အိမ္ထဲေျပးဝင္သြားသည္။ ေဟာေတာ့...က်မက ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ ။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မွာဆက္ၿပီးရပ္ေနမိတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ကေလးမေလး ျပန္ထြက္လာၿပီး က်မအနားလာရပ္တယ္။ က်မလည္းကေလးေလး လက္ဆြဲၿပီး လမ္းထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကေလးေလးက တစ္ကယ္တမ္းစကားေျပာၾကည့္မွ လူလည္မေလးမွန္း က်မသိလိုက္တယ္။ “ခြန္း ကေလ ... ခြန္း ကိုေလ ...”ဆိုၿပီး သူ႕နာမည္ေလး ထည့္ထည့္ၿပီး အသံစာစာေလးနဲ႕ စကားေျပာတတ္တယ္။ အျပန္သူ႕အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ က်မကိုနမ္းၿပီး အိမ္ထဲဝင္သြားတယ္။ ကေလးေတြကို သိပ္ၾကည့္မရတဲ့က်မ ဒီကေလးမေလးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သြားမိတယ္။ သနားခ်စ္ေလးဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
က်မပဲ ၾကံဳတတ္လြန္းလို႔လား မသိ။ ဒီမိသားစု ႏွင့္ ေရစက္ပါလာသည္ထင္သည္။ ဒီတစ္ေန႔လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ေန႔လည္ဘက္ အိမ္အေနာက္လမ္းထဲက စာအုပ္အငွားဆိုင္သြားၿပီး ဝတၳဳတစ္အုပ္ေလာက္ငွားဖတ္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ဒီလမ္းမွာ မူလတန္းေက်ာင္းရွိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကေလးေတြ ေန႔လည္ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ဆိုတာကို က်မသတိမထားမိလိုက္ဘူး။ လမ္းထဲမွာ ေက်ာင္းစိမ္းနဲ႔ ကေလးေတြ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ က်မလည္း ကေလးေတြ ေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႕က အျဖတ္ ၊ ေက်ာင္းျခံစည္း႐ိုး သံဇကာနားက ဗံဒါပင္ေအာက္မွာငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္တယ္။ ဟို အၾကီးမေလးပဲ ၊ ေကာင္မေလးက လမ္းဘက္ကိုေမွ်ာ္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာက ငိုမဲ့မဲ့ေလးနဲ႔ ... ငိုေနတာေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ က်မကလည္း ဒီမိသားစုနဲ႕ ဒီကေလးေတြကို ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ စိတ္ဝင္စားေနမိေတာ့ ဒီတစ္ခါလည္း ေက်ာင္းၿခံစည္း႐ိုးနားသြားၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကို လက္ယပ္ေခၚလိုက္တယ္။
“ညီမေလး ထမင္းစားၿပီးၿပီလား” ... စိတ္ထဲကအလိုလိုသိေနတဲ့ အသိနဲ႔ တည့္တည့္ပဲေမးလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ....
“ ဟင့္အင္း.. ေမၾကီးထမင္းဗူးလာပို႔မယ္ဆိုလို႔ သမီးက ဒီနားမွာထိုင္ေစာင့္ေနတာ”
“ေအာ္ ...”
“အခုထိလည္း မလာေသးဘူး ... ေက်ာင္းကၿပန္တက္ေတာ့မယ္ မေန႔ကလိုပဲ မလာေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္”
“ဟင္ ... မေန႔ကလည္း မလာဘူးလား”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ေက်ာင္းကဘယ္အခ်ိန္တက္မွာလဲ ... ဗိုက္ဆာရင္မုန္႔မဝယ္စားဘူးလား”
“သမီးမွာ မုန္႔ဖိုးမရွိဘူး...” ေကာင္မေလးက ေျပာရင္းေခါင္းငံု႔သြားသည္။
က်မေက်ာင္းေရွ႕အသုပ္စံုဆိုင္က အသုပ္တစ္ပြဲမွာၿပီး အသုပ္ဆိုင္ကို ေကာင္မေလးဆီသြားေပးခိုင္းလိုက္သည္။ ေၾသာ္ ... ဒီလူေတြႏွင့္ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပါပဲ။
ေနာက္ေန႕ေတြကစၿပီး ထိုကေလးမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ညေနေစာင္းလမ္းထိပ္ အေၾကာ္ဆိုင္ထြက္ထိုင္သည့္အက်င့္ကို က်မရခဲ့သည္။ သူတို႔ရဲ႕ အေမနဲ႕အေဖကိုေတာ့ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္သာ က်မဆက္ဆံျဖစ္သည္။ လမ္းေဘးေတာက္ခံုဝိုင္းတြင္အၿမဲရွိတတ္ေသာ ထိုေယာက်ာ္းႏွင့္ ကြမ္းယာဆိုင္တြင္ အၿမဲရွိတတ္ေသာ ထိုမိန္းမတို႔ သူတို႔ဝမ္းေရးကို မည္သို႔ၿဖည့္ေနၾကမွန္း က်မစဥ္းစားလို႔မရ။ ထို့အျပင္ ၎တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ ၊ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုေရာ မည္သို႔ျဖည့္ဆည္းမည္ဟု တစ္ခါမွ်ပင္မေတြးဘဲေနေလေရာ့သလားဟု တစ္ခါတစ္ခါက်မေတြးၾကည့္မိသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ သန္သန္မာမာဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ၾကီး ထိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မည္သည့္အလုပ္အကိုင္မွ် မယ္မယ္ရရလုပ္သည္ကို မေတြ႕ရဘဲ သူတို႔ေနၿမဲအတိုင္းေနဆဲ။ က်မကေတာ့ ထိုလူလည္ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္အား သနားသံေယာဇဥ္ေလးျဖင့္ ေန႔တိုင္းကိုယ့္မုန္႔ဖိုးထဲမွ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးၿမဲ ၊ တစ္ခါတစ္ရံ ကစားစရာေလးမ်ား ဝယ္ေပးတတ္ၿမဲ။ ထိုလင္မယားမည္သည့္အခါ အလုပ္အကုိင္မယ္မယ္ရရလုပ္မည္ကိုလည္း ေတြးၿမဲ ၊ ေစာင့္ၾကည့္ၿမဲပင္။
ဒီညေန အေမကပါ အေၾကာ္စားခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အေမရယ္ က်မရယ္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ လမ္းထိပ္အေၾကာင္ဆိုင္စီထြက္လာၾကတယ္။ အစပိုင္းမွာ အေမက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီးက်မကို ဆူခ်င္သည္။ ကိုယ္ဒီလိုေကၽြးေမြးသ၍ကေတာ့ သူတို႔ပိုၿပီးေပါ့ေနဦးမွာပဲဟု အေမကျမင္သည္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သည္။ သို႕ေသာ္ က်မက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေတာ္ေတာ္သနားသည္။ ကိုယ္မွမေကၽြးရင္ ဟိုတစ္ေလာကလို ေနာက္ေန႔မွေပါင္းစားဟူေသာ အသံမ်ိဳးေနာက္တစ္ခါထပ္မၾကားခ်င္။ ကေလးေတြက လိမၼာၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေတာ့ အေမလည္းခ်စ္လာသည္။ အခုဆို အိမ္မွာထမင္းေခၚေကၽြးတတ္သည့္ အထိ။ က်မက်ဴရွင္သြားလွ်င္ အေမက ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္မွာတီဗြီၾကည့္က်န္ေနတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်းထဲမွ အထည္စေလးမ်ားဝယ္ၿပီး အပ္ခ်ဳပ္စက္ေရွ႕၌ ညီအမႏွစ္ေယာက္ဖို႕ အက်ီ ၤဆင္တူခ်ဳပ္ေပးတတ္ေသးသည္။ ဒီကေလးမႏွစ္ေယာက္က အေမ့အတြက္ အပ်င္းေျပေလးေတြ ၿဖစ္လို႔ေနေတာ့တယ္။ ဒီညေန က်မတို႔ အေၾကာ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ခါတိုင္းညေနပိုင္းလက္မလည္ေအာင္ ေရာင္းရေလ့ရွိတဲ့ဆိုင္က အခုလူရွင္းေနတယ္။ အေၾကာ္သည္ အေဒၚၾကီးလည္း ေအးေအးေဆးေဆးမို႔ထင္ပါ့ ၊ အေမ့ကို ေထြရာေလးပါး စကားေတြလွမ္းေျပာေနတယ္။ က်မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ေရေႏြးပူေလာင္မွာစိုးလို႔ ေရေႏြးအိုးမကိုင္ဖို႔ သတိေပးေနရတယ္။
“ မဥမၼာတို႔သားအမိက ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေနာ္”
အေမက ရယ္ေနသည္။
“သူတို႔မိဘေတြက အားေနဖဲဝိုင္းမွာခ်ည္း အမရဲ႕ ၊ ဖေအကတစ္ခါတစ္ေလ ဆိုကၠားသမားေတြနဲ႔ အရက္ဆိုင္မွာ ... မေအကလည္း မရွိမဲ့ရွိမဲ့ပိုက္ဆံေလး အားေနခ်ဲထိုးပစ္ေနတာ”
“အင္း ..ဟုတ္တယ္ ၊ ကေလးေတြက သနားစရာေလ” .... အေမကေျပာေတာ့
“က်မလည္း ကေလးေတြသနားလို႔ပါ ... ဟိုေန႕က သူတို႔မေအ ေဘးနားလာၿပီး အေၾကာ္ေၾကေတြ လာႏႈိက္စားေနတုန္းက က်မေျပာပါတယ္......
ငါ့ဆိုင္မွာ အေၾကာ္ဝိုင္းေရာင္းေပး ... ငါတစ္ေန႔ ငါးရာေပးမယ္ေျပာတာကို ...
က်မက ဘာလို႔အေၾကာ္ေရာင္းရမွာလဲတဲ့ ... ငတ္ေသရင္ေသပေစ ဘယ္ေတာ့မွမေရာင္းဘူးတဲ့ေလ..က်မကမေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေျပာမိတာေတာင္ေနာင္တရတယ္”
“ေအာ္...ဘာျဖစ္လို႔လဲတဲ့”
အေမကလည္း စပ္စပ္စုစုေမးသည္။ ဘာလို႔သူမ်ားအေၾကာင္းေလွ်ာက္ေမးေနမွန္း မသိဘူးဟု က်မ စိတ္ထဲကေျပာလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း အသိခ်င္သား...။
အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးကဆက္ေျပာတယ္။
“သူတို႔မိသားစုက အရင္က ပိုက္ဆံရွိတယ္ေျပာတယ္.. အထည္ၾကီးပ်က္ေတြေပါ့ ။ ခ်ဲဒိုင္ကိုင္တာ ေလ်ာ္မေလာက္ေအာင္ ရႈံးၿပီး ထြက္ေျပးလာတာေျပာတယ္ ... အရင္ကတည္းက ခ်ဲဒိုင္ကိုင္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့ လက္ေၾကာတင္းေအာင္မလုပ္ရဘဲ ေဘာ္ေၾကာ့ေနရတာကိုး...ဒီေတာ့ က်မတို႔လိုေစ်းသည္မလုပ္ခ်င္ဘူးေပါ့ ရွက္စရာလို႔ထင္ေနတာ”
“ေအာ္...”
အေမက ေျပာစရာစကားမရွိေတာ့သလို ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ႏွင့္ က်မကိုလွမ္းၾကည့္တယ္။ က်မကေတာ့ အငယ္မေလးဆံပင္ကို ပြတ္သပ္ေပးေနလိုက္တယ္။ က်မအထင္ေတာ့ သူတို႔လင္မယားတလြဲမာနေတြထားေနၾကတာပါပဲ။ ငါတို႔မ်ိဳးရိုးက တစ္သက္လံုးေစ်းေရာင္းစားလာတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ မာနအခံက သူတို႔ကို အလုပ္မလုပ္ဘဲ ဝမ္းဟာခံခိုင္း ၊ မိခင္စိတ္မဲ့ခိုင္းေနတယ္ ထင္ပါ့။ ေစ်းေရာင္းသည္ကို ရွက္သည္ဆိုလွ်င္ ေလာင္းကစားလုပ္ၿခင္းအား မရွက္ဘူးလား မိမိရင္မွျဖစ္ေသာ သားသမီးကို ရွာမေကၽြးဘဲအငတ္ခံခိုင္းထားသည္ကို မရွက္ၾကဘူးလား... ေၾသာ္....ဒါမ်ိဳးမိသားစု ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္မ်ားရွိေနၾကပါလိမ့္။ က်မအေမ့ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္တာ အေမတစ္ေယာက္သိခ်င္မွ သိမွာပါ။ က်မအေမက မိန္းမသားတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ က်မဘဝကိုဘယ္လိုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သလဲ ... သူတို႔ကိုသိေစခ်င္လိုက္တာရွင္။
မစ္(စ္)သြန္းသြန္း
Comment
About
Badge
© 2009 Created by MBS on Ning. Create a Ning Network!
You need to be a member of Myanmar Blogger Society to add comments!
Join this Ning Network