The Prominent Online Society of Myanmar Blogger
ဝါသနာကို မတားနဲ႔ရွင့္
မေန႔က China Town ကိုေရာက္လို႔ တရုတ္ဆိုင္ ဝင္ျဖစ္တယ္။ တရုတ္ဆိုင္ေရာက္ရင္ မဝယ္ရမေနႏိုင္ျပန္ဘူး။ ျပန္လာရင္ သယ္ရတာေလးလို႔ လက္အံမ်ားေတာင္ေသတယ္။ ဒါလည္း “ဝါသနာဟာ တားမရတာ ေမာင္အသိသားမို႔ သေဘာထားႀကီးလို႔ ခ်စ္သဝန္မေၾကာင္ေစလို“ အဲ ဟုတ္ပါဘူး ဒါကျဖဴသီရဲ႕ သီခ်င္းပါ။ ျဖဴသီက သီခ်င္းဆိုခ်င္တာ။ မဇနိက ေစ်းဝယ္ခ်င္တာပါ။ စိတ္ကလည္း ပူပန္တတ္တယ္ထင္ပါ့။ ပန္းကန္ေဆးဆပ္ျပာဆို အပိုဝယ္မထားရရင္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီမွာဘာလိုခ်င္လိုခ်င္ ခ်က္ခ်င္းဝယ္လို႔ရတာကို ဆီ (၂) ဗူးေလာက္ ဝယ္ထားတတ္လို႔ အစ္မတေယာက္က ဆူခံထိေသးတယ္။ တရုတ္ဆိုင္ေရာက္လို႔ ဝယ္ရ။ ထိုင္းဆိုင္ေရာက္လို႔ ဝယ္ရ။ အင္ဒိုနီးရွားအစာေတြ ကားနဲ႔လာေရာင္းလို႔ ဝယ္ရ။
တေန႔ကလည္း မိုးေတြၿခိမ္းသေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ ေက်ာင္းကေန သုတ္ေျခတင္ျပန္လာတယ္။ တကယ္က (၃) နာရီေလာက္ ရွိေသးေတာ့ ေစာေသးတယ္။ ဒါလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ အိတ္ဆြဲ၊ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခ်လာတာ။ အိမ္ေရာက္ရင္ ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ ထမင္းအိုးေတြ ကဗ်ာကယာေဆးၿပီး ခ်က္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးတည္ၿပီး ဓါတ္ဗူးေလးနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေလးခပ္ထားလိုက္တယ္။ စိတ္က မိုးေတြၿခိမ္းရင္ မီးပ်က္မယ္။ မီးပ်က္ရင္ စားစရာသြားဝယ္ရတာ ေဝးတယ္။ အခန္းထဲရွိေတာ့ စားေသာက္ၿပီး ေစာင္ေလးျခံဳ၊ စာအုပ္ေလးဖတ္မယ္။ ဒီစိတ္ကူးေတြဆီေရာက္သြားလို႔ ထမင္းေတြ ခ်က္ေနတာပါ။ မီးတခါမွ မပ်က္တဲ့ေနရာမွန္းသိေပမယ့္ ခဏေလးမွာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသူဘဝကို သတိရစိတ္က တြဲေနတယ္ထင္တယ္။ အေဆာင္မွာ မနက္(၄)နာရီတိုင္း မီးပ်က္တဲ့ကာလေတြက မိုးလင္းရင္ မဇနိက ထမင္းစားေနၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အိတ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထမင္းခ်က္မယ္လုပ္ရင္ မီးကမလာေတာ့ဘူး။ ဒါေတြသိေနေတာ့ အိပ္တာေကာင္းေကာင္း မေပ်ာ္ဘူး။ မီးကလည္း တခါတေလ မနက္ (၂) နာရီလာၿပီး (၄) နာရီ မတိုင္ခင္ ပ်က္တတ္တာကိုး။ စိတ္ပူတတ္တဲ့သူက ဘာနဲ႔မွ တားလို႔မရဘူး။ ထမင္းအိုးတည္ဖို႔ပဲ ပုတီးစိတ္ေနေတာ့တာ။ ခက္ေတာ့တာပါပဲေနာ္။
မာစတာတက္ေတာ့လည္း ေနတဲ့အေဆာင္က ေရမေကာင္းဘူး။ အဝတ္အျဖဴေရာင္ဆိုရင္ ဂ်ိဳးျဖဴေရနဲ႔ ေလွ်ာ္မွ မဟုတ္ရင္ အဝါေရာင္ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ဘာဒါေစ်းကိုသြား၊ ေရဇလားအႀကီးႀကီးေတြဝယ္ taxi ေလးနဲ႔သယ္။ ဟင္း ဟင္း အလုပ္ေတြျဖစ္ေနတာ။ ကိုဇနိ ဒါေတြ မသိခဲ့ဘူး။ သူမွမရွိတာ ထင္တိုင္းၾကဲေနတာေလ။ အဲဒီအခ်ိန္က အေဆာင္မွာ လူလည္းနဲေတာ့ အခန္း (၂) ခန္းရတယ္။ တခန္းကို ထမင္းခ်က္ခန္းလုပ္ထားတယ္။ တခန္းမွာ အခန္းေဖာ္နဲ႔ (၂) ေယာက္ေနတယ္။ အိပ္ခန္းမွာ အဝတ္ေသတၱာနဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲပဲထားတယ္။ ဟိုဖက္တခန္းမွာ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေတြပါ ပို႔ထားတယ္။ အခန္းေဖာ္က မွန္အႀကီးႀကီးလည္းရွိေတာ့ အဲဒီအခန္းမွာထားၿပီး အလွျပင္တယ္ေပါ့။ ထမင္းခ်က္၊ ထမင္းစားတဲ့ စားပြဲ အားလံုး အဲဒီမွာထားေတာ့ လူေနခန္းက သိပ္သန္႔ရွင္းပါတယ္။ ထမင္းစားခန္းေျခရင္းမွာ ေရဇလားေတြထားတယ္။ အျပင္အမ်ားသံုးတဲ့ေရကန္မွာ ထားလည္း ရေပမယ့္ အဲဒီမွာထားရင္ ေရျဖည့္လို႔သာ ေမာသြားမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္သြားၾကည့္ ကိုယ့္ဇလားထဲ ေရမရွိေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေနတယ္။ အိပ္ယာမထဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ိဳးျဖဴေရကလည္း လိုခ်င္တယ္။ ဘာလုပ္လဲ လြယ္တာေပါ့ သူမ်ားခပ္ထားတာ ယူသံုးသြားၾကတာေပါ့။ တေန႔ကို (၂) ႀကိမ္လာတဲ့ ဂ်ိဳးျဖဴေရ (ေရျဖဴ) ကို ဒုကၡခံမခပ္ရင္ မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ားသံုးတဲ့ေရကန္ႀကီးနား မထားရဲေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာပဲ ထည့္ထားၾကရပါတယ္။ အခန္းေဖာ္ကလည္း အသန္႔ႀကိဳက္ေတာ့ ေရျဖဴက ၾကံဳသလို ခပ္ထားၾကပါတယ္။ သူမ်ားေတြက “နင္တို႔ အခန္းထဲမွာ ဆည္မ်ားေဆာက္ေနၾကသလား“ လို႔ ေမးၾကတယ္။ မဇနိက အဲလိုေတြ အားႀကီးစိတ္ပူတတ္တာ။
ရန္ကုန္မိုးတြင္းနဲ႔ ေနရတဲ့အေဆာင္က လားလားမွ အဆင္မေျပလွဘူး။ အေဆာင္ကို တျခားလူေတြ ထပ္ေရာက္လာေတာ့ လူတအားမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္က မိုးေတြအဆက္မျပတ္ရြာတဲ့အခိ်န္ တိုက္ဆိုင္ေတာ့တယ္။ လူနည္းတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အခန္းလြတ္ေတြထဲမွာ အဝတ္လွန္းရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ လူမ်ားလာတဲ့အခါ အျပင္ကို ထုတ္လွန္းမွ အဆင္ေျပေတာ့တာ။ ခက္တာက အေဆာင္ကေန ေက်ာင္းကို တေနကုန္သြားေနရတယ္။ ေန႔လည္ခင္းေလး ခဏတာေနပူေပမယ့္ အေဆာင္မွာရွိမေန။ စိတ္ပူတတ္တဲ့မဇနိက အတန္းတခ်ိန္ေလာက္လစ္ရင္ ျပန္ေျပးတာ။ “အဝတ္လွမ္းဖို႕“။ တခါတေလ ကိုဇနိနဲ႔ အင္တာနက္ေျပာေနရင္း မေျပာမဆို အေဆာင္ကို အဝတ္လွမ္းျပန္ေျပးေရာ။ ေနာက္ေန႔က် အဆူခံရေရာ။ လိုင္းကားစီး အပင္ပန္းခံၿပီးကို အဝတ္သြားလွန္းတာ။ ဝါသနာလား ဝသီလား မသိတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဝတ္ညစ္တထည္ေလာက္ရွိရင္လည္း အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး ေလွ်ာ္ခ်င္ေနတာ။ အခုထိလည္း အဲဒီအက်င့္က မေပ်ာက္ပါဘူး။ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ခဏခဏသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနလို႔ ကိုဇနိအဆူခံရတယ္။ ခဏခဏပါပဲေနာ္။ မွတ္မွတ္ရရ သူျမန္မာျပည္အလည္ျပန္လာေတာ့ အေဆာင္ကို လာေတြ႔ပါတယ္။ မဇနိက ၾကာေနလို႔ စိတ္ဆိုးပါေလေရာ။ “ဘာလုပ္ေနလို႔လဲ“ တဲ့ “အဝတ္ေလွ်ာ္ေနလို႔“ ဆိုေတာ့ “ထားလိုက္စမ္းပါ ဘာအဝတ္မွ မေလွ်ာ္နဲ႔“ ဆိုၿပီး ေငါက္ခံရတယ္။ တကယ္က ေငါက္လည္း မေၾကာက္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး။
ကဲ စိတ္ပူတတ္တာေတြ ေျပာၿပီးေပါ့။ သည္းခံဖတ္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဟင္းခ်က္တာလည္း တားမရတဲ့ဝါသနာတမ်ိဳးဆိုေတာ့ ခ်က္တယ္ေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္တင္တယ္ေပါ့။ ႏွိပ္စက္တယ္ေျပာတဲ့သူေတြ၊ သူခိုးေရႊရ တျပျပေျပာတဲ့အမႀကီးေတြေရ ဒီေန႔ခ်က္တာေလးေတာ့ တင္လိုက္အံုးမယ္ေနာ္။ ရွမ္းတို႔ဟူးေႏြးလုပ္စားတာပါ။ ပဲပုပ္ေလးလည္း ေၾကာ္လိုက္မိတယ္။ မုန္႔ႂကြပ္ေလးက ဆန္ေခါက္ဆြဲဖတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္လိုက္တာ။
ရွမ္းစားၿပီးရင္ သစ္ေတာ္သီးစားလို႔ရၿပီ။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
မဇနိ
တေန႔ကလည္း မိုးေတြၿခိမ္းသေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ ေက်ာင္းကေန သုတ္ေျခတင္ျပန္လာတယ္။ တကယ္က (၃) နာရီေလာက္ ရွိေသးေတာ့ ေစာေသးတယ္။ ဒါလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ အိတ္ဆြဲ၊ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခ်လာတာ။ အိမ္ေရာက္ရင္ ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ ထမင္းအိုးေတြ ကဗ်ာကယာေဆးၿပီး ခ်က္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးတည္ၿပီး ဓါတ္ဗူးေလးနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေလးခပ္ထားလိုက္တယ္။ စိတ္က မိုးေတြၿခိမ္းရင္ မီးပ်က္မယ္။ မီးပ်က္ရင္ စားစရာသြားဝယ္ရတာ ေဝးတယ္။ အခန္းထဲရွိေတာ့ စားေသာက္ၿပီး ေစာင္ေလးျခံဳ၊ စာအုပ္ေလးဖတ္မယ္။ ဒီစိတ္ကူးေတြဆီေရာက္သြားလို႔ ထမင္းေတြ ခ်က္ေနတာပါ။ မီးတခါမွ မပ်က္တဲ့ေနရာမွန္းသိေပမယ့္ ခဏေလးမွာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသူဘဝကို သတိရစိတ္က တြဲေနတယ္ထင္တယ္။ အေဆာင္မွာ မနက္(၄)နာရီတိုင္း မီးပ်က္တဲ့ကာလေတြက မိုးလင္းရင္ မဇနိက ထမင္းစားေနၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အိတ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထမင္းခ်က္မယ္လုပ္ရင္ မီးကမလာေတာ့ဘူး။ ဒါေတြသိေနေတာ့ အိပ္တာေကာင္းေကာင္း မေပ်ာ္ဘူး။ မီးကလည္း တခါတေလ မနက္ (၂) နာရီလာၿပီး (၄) နာရီ မတိုင္ခင္ ပ်က္တတ္တာကိုး။ စိတ္ပူတတ္တဲ့သူက ဘာနဲ႔မွ တားလို႔မရဘူး။ ထမင္းအိုးတည္ဖို႔ပဲ ပုတီးစိတ္ေနေတာ့တာ။ ခက္ေတာ့တာပါပဲေနာ္။
မာစတာတက္ေတာ့လည္း ေနတဲ့အေဆာင္က ေရမေကာင္းဘူး။ အဝတ္အျဖဴေရာင္ဆိုရင္ ဂ်ိဳးျဖဴေရနဲ႔ ေလွ်ာ္မွ မဟုတ္ရင္ အဝါေရာင္ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္။ ဘာဒါေစ်းကိုသြား၊ ေရဇလားအႀကီးႀကီးေတြဝယ္ taxi ေလးနဲ႔သယ္။ ဟင္း ဟင္း အလုပ္ေတြျဖစ္ေနတာ။ ကိုဇနိ ဒါေတြ မသိခဲ့ဘူး။ သူမွမရွိတာ ထင္တိုင္းၾကဲေနတာေလ။ အဲဒီအခ်ိန္က အေဆာင္မွာ လူလည္းနဲေတာ့ အခန္း (၂) ခန္းရတယ္။ တခန္းကို ထမင္းခ်က္ခန္းလုပ္ထားတယ္။ တခန္းမွာ အခန္းေဖာ္နဲ႔ (၂) ေယာက္ေနတယ္။ အိပ္ခန္းမွာ အဝတ္ေသတၱာနဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲပဲထားတယ္။ ဟိုဖက္တခန္းမွာ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေတြပါ ပို႔ထားတယ္။ အခန္းေဖာ္က မွန္အႀကီးႀကီးလည္းရွိေတာ့ အဲဒီအခန္းမွာထားၿပီး အလွျပင္တယ္ေပါ့။ ထမင္းခ်က္၊ ထမင္းစားတဲ့ စားပြဲ အားလံုး အဲဒီမွာထားေတာ့ လူေနခန္းက သိပ္သန္႔ရွင္းပါတယ္။ ထမင္းစားခန္းေျခရင္းမွာ ေရဇလားေတြထားတယ္။ အျပင္အမ်ားသံုးတဲ့ေရကန္မွာ ထားလည္း ရေပမယ့္ အဲဒီမွာထားရင္ ေရျဖည့္လို႔သာ ေမာသြားမယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္သြားၾကည့္ ကိုယ့္ဇလားထဲ ေရမရွိေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေနတယ္။ အိပ္ယာမထဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ိဳးျဖဴေရကလည္း လိုခ်င္တယ္။ ဘာလုပ္လဲ လြယ္တာေပါ့ သူမ်ားခပ္ထားတာ ယူသံုးသြားၾကတာေပါ့။ တေန႔ကို (၂) ႀကိမ္လာတဲ့ ဂ်ိဳးျဖဴေရ (ေရျဖဴ) ကို ဒုကၡခံမခပ္ရင္ မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ားသံုးတဲ့ေရကန္ႀကီးနား မထားရဲေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာပဲ ထည့္ထားၾကရပါတယ္။ အခန္းေဖာ္ကလည္း အသန္႔ႀကိဳက္ေတာ့ ေရျဖဴက ၾကံဳသလို ခပ္ထားၾကပါတယ္။ သူမ်ားေတြက “နင္တို႔ အခန္းထဲမွာ ဆည္မ်ားေဆာက္ေနၾကသလား“ လို႔ ေမးၾကတယ္။ မဇနိက အဲလိုေတြ အားႀကီးစိတ္ပူတတ္တာ။
ရန္ကုန္မိုးတြင္းနဲ႔ ေနရတဲ့အေဆာင္က လားလားမွ အဆင္မေျပလွဘူး။ အေဆာင္ကို တျခားလူေတြ ထပ္ေရာက္လာေတာ့ လူတအားမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္က မိုးေတြအဆက္မျပတ္ရြာတဲ့အခိ်န္ တိုက္ဆိုင္ေတာ့တယ္။ လူနည္းတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အခန္းလြတ္ေတြထဲမွာ အဝတ္လွန္းရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ လူမ်ားလာတဲ့အခါ အျပင္ကို ထုတ္လွန္းမွ အဆင္ေျပေတာ့တာ။ ခက္တာက အေဆာင္ကေန ေက်ာင္းကို တေနကုန္သြားေနရတယ္။ ေန႔လည္ခင္းေလး ခဏတာေနပူေပမယ့္ အေဆာင္မွာရွိမေန။ စိတ္ပူတတ္တဲ့မဇနိက အတန္းတခ်ိန္ေလာက္လစ္ရင္ ျပန္ေျပးတာ။ “အဝတ္လွမ္းဖို႕“။ တခါတေလ ကိုဇနိနဲ႔ အင္တာနက္ေျပာေနရင္း မေျပာမဆို အေဆာင္ကို အဝတ္လွမ္းျပန္ေျပးေရာ။ ေနာက္ေန႔က် အဆူခံရေရာ။ လိုင္းကားစီး အပင္ပန္းခံၿပီးကို အဝတ္သြားလွန္းတာ။ ဝါသနာလား ဝသီလား မသိတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဝတ္ညစ္တထည္ေလာက္ရွိရင္လည္း အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး ေလွ်ာ္ခ်င္ေနတာ။ အခုထိလည္း အဲဒီအက်င့္က မေပ်ာက္ပါဘူး။ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ခဏခဏသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနလို႔ ကိုဇနိအဆူခံရတယ္။ ခဏခဏပါပဲေနာ္။ မွတ္မွတ္ရရ သူျမန္မာျပည္အလည္ျပန္လာေတာ့ အေဆာင္ကို လာေတြ႔ပါတယ္။ မဇနိက ၾကာေနလို႔ စိတ္ဆိုးပါေလေရာ။ “ဘာလုပ္ေနလို႔လဲ“ တဲ့ “အဝတ္ေလွ်ာ္ေနလို႔“ ဆိုေတာ့ “ထားလိုက္စမ္းပါ ဘာအဝတ္မွ မေလွ်ာ္နဲ႔“ ဆိုၿပီး ေငါက္ခံရတယ္။ တကယ္က ေငါက္လည္း မေၾကာက္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး။
ကဲ စိတ္ပူတတ္တာေတြ ေျပာၿပီးေပါ့။ သည္းခံဖတ္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဟင္းခ်က္တာလည္း တားမရတဲ့ဝါသနာတမ်ိဳးဆိုေတာ့ ခ်က္တယ္ေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္တင္တယ္ေပါ့။ ႏွိပ္စက္တယ္ေျပာတဲ့သူေတြ၊ သူခိုးေရႊရ တျပျပေျပာတဲ့အမႀကီးေတြေရ ဒီေန႔ခ်က္တာေလးေတာ့ တင္လိုက္အံုးမယ္ေနာ္။ ရွမ္းတို႔ဟူးေႏြးလုပ္စားတာပါ။ ပဲပုပ္ေလးလည္း ေၾကာ္လိုက္မိတယ္။ မုန္႔ႂကြပ္ေလးက ဆန္ေခါက္ဆြဲဖတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္လိုက္တာ။
ရွမ္းစားၿပီးရင္ သစ္ေတာ္သီးစားလို႔ရၿပီ။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
မဇနိ
Tags: myanmar-curry
Comment
About
Badge
© 2009 Created by MBS on Ning. Create a Ning Network!
You need to be a member of Myanmar Blogger Society to add comments!
Join this Ning Network